Pozwól mi znowu

Nie umiem bólu ubrać w słowa
I pękniętego serca ukryć w dłoniach
Nie umiem łez zamieniać w perły
A pusty dzban szczęściem napełnić.

Nie umiem zaufania, które legło w gruzach
Odbudować jednym słowem po kolejnych burzach
I wymazać z pamięci tylu przykrych słów
By bez wątpliwości pokochać znów.

Umiem za uśmiech podarować siebie
Za dotyk, najpiękniejszym niebem
Obdzielić wszystkich, każdego z osobna
Dłoń podać spragnioną, samotność pokonać.

Jedno szczere słowo otworzy mi serce
Jeden ciepły dotyk zamieni je w drżenie
Jeden czuły gest wysuszy łzy...
Pozwól mi znowu pokolorować sny.

Napisała Dunia