Mandarynkowy wafelek poranka

Kwiatek mam polny dla Ciebie
Serce na dłoni wesołe
Błyszczące gwiazdy na niebie
Skradzione marzenia Twoje

Uśmiech mam poranka nowy
Kawy zapach najdroższy
Kwitnące cichutko ogrody
Dotyk czuły, najprostszy

Błękitny pomysł na dzień
Dla Ciebie mam bukiet i więcej
Wyprzedzony rozjaśniony cień
Chwilę malutką nazwaną szczęściem

Szaloną rozkosz zatracenia
Bo ręce już nie chcą opadać
Zgrai nie pozwolę imienia
Twojego głupotą dosiadać

W koszu mandarynek dla Ciebie
Wyszukam piękną dedykację
Grześkiem przekupię wahania
Na świąteczną czekając kolację

Wymarzona Kraina

w miejscu bez adresu miast
gdzie tylko myśl dociera
maleńki dobry świat
sam się rozpościera

tu na kawę wpadam
choć sam pić zmuszony
w rozkoszy aromacie
w sobie zamyślony

tu serce ogrzewam
przy błękicie nieba
nie pukam, nie pytam
gdy pragnę, przybiegam

i siedzę często wpatrzony
u krainy bram
nie myśląc, nie czując
ważne, że nie sam

jak lekkie marzenie
odległych promieni
to moje przestrzenie
błękitny kwiat Reni

NIE JESTEŚ LIMBĄ

DARY BŁĘKITNEJ RENATKI

Twoje imię skrzy się perłami,
słońce odbija światło garściami,
każda litera gra piękne pieśni,
które Twe serce może pomieścić.

Nie zatrzymujesz darów w ukryciu,
w sercu przychodzisz znowu z uśmiechem.
Jesteś tym skarbem, co trudno w życiu
znaleźć wśród ludzi, a ..może grzechem...?

Trudno uwierzyć, że w tępych czasach
żyjesz Renatko taka przejrzysta.
Spotkanie z Tobą...to Boża łaska,
boś tak niewinna, piękna i czysta!

Pozostań, zatem, w ciemnościach światłem
w tunelu życia bądź taką gwiazdą.
Niezapominajką w każdy poranek,
w nowe Wigilie dziel się opłatkiem.

Graj dla poetów swoją rapsodię,
a my wierszami cię uraczymy.
Bądź zawsze szczęśliwa każdego dnia,
naszą przyjaźnią Cię otulimy!

Byłem w Twojej KRAINIE - tak uwielbiana Renato,
Wiersze tam zamieszczone - skrzętnie przeczytałem,
Jeśli zechcesz mnie spytać - "Albis - co ty na to?",
Powiem krótko - "Przyjemnie zaskoczony zostałem".

Bo w KRAINIE pod godłem NIEZAPOMINAJKI,
Gdzie gra "MUZYKA DUSZY" - "POD BŁĘKITEM..." nieba,
A "CZTERY PORY ROKU" - sypią wiersze jak z bajki...
Jesteś i TY - RENATKO! Czegóż więcej nam trzeba???

"Tak trzymaj" - tego życzy - "jeden wśród miliona",
Przyjmij ten skromny wierszyk w "gościnne ramiona".

W ZACZAROWANEJ KRAINIE NIEZAPOMINAJEK

W zaczarowanej krainie niezapominajek
Mieszka czuła i wrażliwa niezapominajka
Tworząc dla nas świat jakby z bajek
Słyszysz jak pięknie łka dla nas bałałajka

Jest tu pięknie, ślicznie pachną kwiaty
Tak jak w barwie tęczy kolorowo
Gdzie spotykają się poezji światy
I jakże piękne jest jej słowo

A więc gościu ty mój miły
Proszę nie zrywaj nam tego kwiatka
Lepiej krzyknij brawo z całej siły
Bo ten kwiatek........to Renatka

TAJEMNICZY OGRÓD

Jeśli chcesz...Każdą Twoją łezkę zamienię
W najszlachetniejsze pod niebem kamienie.
Jeśli pozwolisz... Posadzę niezapominajki
Na skraju szarej rzeczywistości i bajki.

Tam do zaczarowanego ogrodu jest brama;
Skryjesz się w nim, gdy zechcesz pobyć sama.
A jak w Twoim sercu samotność znów zagości,
To zaprosisz do swojego ogrodu z bajek gości.

Przyjdzie tam dziewczynka z zapałkami,
By ogrzać się Twoimi niezapominajkami.
Przyjdzie też kopciuszek umorusany,
By z przeszłości Twojej walczyć chwastami.

I przyjdą wszyscy z najpiękniejszych baśni
Do ogrodu, gdzie nie ma już zawiści, zła ani waśni,
Gdzie nawet królowa śniegu jest pobłażliwa,
A gdzie Ty, Renatko, jesteś naprawdę szczęśliwa...

Wiersz był zamieszczony w dniu 29 lipca 2006 r. na top liście strony www.wiersze.bej.pl

NIEZAPOMINAJKOWA KRAINA

Na piękną stronę zawędrowałam,
Poezji oddechem prowadzona,
Stalówką nieśmiało wersy skrobałam,
Westchnieniem nocy otulona,

Do świata kwiatów wrzuciło mnie życie,
Błękitu zapach wił się cichutko,
Niezapominajki witały mnie skrycie,
Z Panią Domu u bramy - Renatką,

Zaprosiła mnie w progi poezji krainy,
Filiżankę zapachu podając na dłoni,
Lazurem serdeczności napoiła duszę Kariny,
Jak miło przysiąść w niezapominajkowej toni.

NIEZAPOMINAJKA O RENATCE

w niezapominajek pływającym bukiecie
dałaś mi mały skrawek nieba
gdzie wszędzie wkoło rozciąga się kwiecie
tam dałaś mi wszystko co mi potrzeba

niezapominajek nie zapomnę
i choć nie odwdzięczę Ci się kwiatkiem
zawsze gdy niezapominajki wspomnę
przypomnę sobie Ciebie - Renatkę

BRATNIA DUSZA
Renatko Tobie

dnia pewnego
dusza do mnie zastukała
jakże wrażliwa
pisząc
wiersz twój przeczytałam
jestem wzruszona

przeczytałem
ja jej słowa
zaniemiałem
i znów czytam
czarne na białym
pomyślałem
zaszlochałem
jak mnie to
wzruszyło
bo jak pięknie
jest odnaleźć duszę
która słowa
te co piszesz
tak rozumie

Multinka

Śliczne oczka, groźna minka -
obudziła się Multinka.
Słońce świeci, świat się kręci...
Dziś do życia mam więc chęci!
Najpierw się za głowę złapie,
- potem w ucho się podrapie...
Zaraz...czegoś mi brakuje...
Przecież widzę! Przecież czuję!
Gdzie telefon? A...na tacy...
Jest sms?! No to cacy!
Od Irusia czy Robura?
Pisze Robur... No to hurrrraa!
On mnie znowu dziś pamięta!
Będę chodzić uśmiechnięta!