| Powrót |
|
Ich dwoje Oczy w oczach zagubione, Usta ustom na spotkanie, Dłonie w dłoniach zaplecione Na miłosne czarowanie. Na spotkanie dwojga ludzi, Na radosne dopełnienie, By się pożądaniem budzić I zasypiać serc marzeniem. Ona jako brzoza biała, On mocarnym nad nią dębem, Zespoleni w jedno ciało, Zatopieni w uczuć głębię. Świt zagląda im w źrenice Rozszerzone w rannej zorzy - Nowy dzień na nowe życie - Siła dębu, cichość brzozy. |
|
Anna Zajączkowska http://www.wiersze-sercem-pisane.blog.onet.pl 2007-07-15; 22:37:10 IP: 83.26.61.78 |
|
Spoks Nic bardziej nie łączy ludzi jak przeciwności. To ciekawość, odkrywanie siebie sprawia że związek się "nie nudzi", a życie choć niekiedy nie łatwe nabiera barw pięknych wspomnień. ; Twój wiersz poniekąd o tym, ukazuje kilka dni pierwszych zauroczeń; ; i choć on lekko "słodzi", to jednak nie zaszkodzi pomarzyć, powspominać co piękne tu zatrzymać :) 2009-09-26; 20:31:01 IP: 83.25.101.29 |
|
kazap Ich dwoje.....tworzą jedno ...lekko lirycznie delikatnie jak miłość ...tworzą światło w ciemności...a na pochmurnym niebie piękną tęczę.... 2007-10-12; 20:03:21 IP: 85.89.173.243 |
|
|